Η Β' τάξη επί τω έργω..

ΤΟ B1 ΣΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΩΝ ΗΜΕΡΩΝ… 

Την Παρασκευή 3 Μαρτίου 2015, όπως προείπαμε στις προηγούμενες αναρτήσεις μας, αν και ήταν η τελευταία ημέρα του σχολείου πριν το κλείσιμο για τις πασχαλινές διακοπές, τα παιδιά του Β1 ήταν σε πλήρη εγρήγορση και δημιουργική διάθεση. 

Από νωρίς το πρωί η δασκάλα της τάξης κα Κατερίνα Αρβανίτη – Βουτσινά μίλησε στους μαθητές της για τις Άγιες ημέρες του Πάσχα, τα ήθη και τα έθιμα που συναντάμε στην πατρίδα μας και μοίρασε «το βιβλίο του Πάσχα» το οποίο τα παιδιά θα πρέπει να μελετήσουν κατά την διάρκεια των διακοπών τους (παρακάτω θα έχετε την ευκαιρία να διαβάσετε μέρος του φυλλαδίου). 

Όμως η ημέρα δεν σταμάτησε εδώ…Μια σειρά δημιουργικών πασχαλινών εργαστηρίων ομόρφυναν την ατμόσφαιρα της τάξης και έβαλαν τα παιδιά για τα καλά στο πνεύμα των ημερών!!! Με την βοήθεια ομάδας πρόθυμων μαμάδων, υπό την καθοδήγηση της δασκάλας, τα παιδιά έβαψαν σύμφωνα με το έθιμο κόκκινα αυγά, τα οποία κατόπιν τα τοποθέτησαν σε καλαθάκια που έφτιαξαν με τα χεράκια τους τις προηγούμενες ημέρες. 

 

Και έχουμε και συνέχεια…Για μια ακόμη φορά αυτά τα μαγικά χεράκια έπλασαν νοστιμότατα πασχαλινά κουλουράκια σε ποικιλία σχεδίων αλλά με την ίδια υπέροχη γεύση και άρωμα (δίνουμε τη συνταγή σε όποια μανούλα το επιθυμεί!)

Τέλος, δεν θα μπορούσε να λείψει η κατασκευή πασχαλινών λαμπάδων. Πως θα μπορούσε άλλωστε; Κορδέλες και διακοσμητικά στοιχεία κόσμησαν τα λευκά κεριά που φιλοτέχνησαν οι μικροί μας καλλιτέχνες! 

Πολλά συγχαρητήρια

τόσο στα παιδιά όσο και στη δασκάλα τους!!!

Ας δούμε λοιπόν τι έμαθαν τα παιδιά για τις ημέρες που ακολουθούν αλλά και για τα κατ' εξοχήν έθιμα που Πάσχα.

 Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΛΑΖΑΡΟΥ

Το τελευταίο Σάββατο πριν την Μεγάλη Εβδομάδα είναι το Σάββατο του Λαζάρου. Σύμφωνα με το Ευαγγέλιο, πέθανε και κηδεύτηκε στην πόλη της Βηθανίας. Ο Χριστός, όταν έμαθε τα κακά μαντάτα, λυπήθηκε πολύ. Έφτασε στην Βηθανία τέσσερις μέρες μετά, στάθηκε μπροστά στον τάφο του φίλου του και είπε: «Λάζαρε έλα έξω!» Κι ο Λάζαρος αναστήθηκε κι όλοι έκλαιγαν από χαρά. Η παράδοση λέει, πως ο Λάζαρος, δεν ξαναγέλασε ποτέ στη ζωή του μετά το θαύμα που του είχε συμβεί. Ειδικά για την μέρα αυτή, οι γυναίκες ζύμωναν κουλούρια σε σχήμα ανθρώπου που τα λένε Λάζαρους ή Λαζαράκια. Σε πολλά μέρη τα Λαζαράκια τα φτιάχνουν τα παιδιά με πανιά που τα δένουν σ’ ένα καλάμι. Τα στολίζουν με λουλούδια και κρατώντας τα ξεχύνονται στους δρόμους τραγουδώντας όλα μαζί ένα τραγούδι, τα «λαζαρικά»:  «Ήρθ’ ο Λάζαρος, ήρθαν τα Βάγια, ήρθ’ η Κυριακή που τρων’ τα ψάρια. Βάγια – Βάγια των Βαγιών τρώνε ψάρι και κολιό, και την άλλη Κυριακή τρώνε κόκκινο αυγό. Που ‘σουν Λάζαρε, που ειν’ η ταφή σου, που είν’ η μάνα σου κι η αδελφή σου;». 

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΒΑΪΩΝ 

Η Κυριακή πριν την Μεγάλη Εβδομάδα λέγεται Κυριακή των Βαΐων. Ο Χριστός μπαίνει στην πόλη της Ιερουσαλήμ γνωρίζοντας πως τον περιμένει η Εβδομάδα των Παθών. Δηλαδή, η εβδομάδα που θα συλληφθεί, θα βασανιστεί και θα σταυρωθεί. Έρχεται καβάλα σ’ ένα ταπεινό γαϊδουράκι, κι ο κόσμος που τον αγαπάει τον υποδέχεται με κλαδιά από βάγια και δάφνες. Άνθρωποι κάθε λογής σκαρφαλώνουν σε δέντρα και ταράτσες σπιτιών για να τον δουν και τα μικρά παιδιά στρώνουν στον δρόμο του φύλλα και κλαδιά. Γι’ αυτό, την Κυριακή των Βαΐων στολίζουμε τις εκκλησίες με βάγια και δάφνες. Επειδή τη Μεγάλη Εβδομάδα που θ’ ακολουθήσει η νηστεία είναι πολύ αυστηρή, την Κυριακή των Βαΐων επιτρέπεται να φάμε ψάρι για να πάρουμε δύναμη. 

Η ΜΕΓΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ 

Είναι η εβδομάδα που ο κόσμος νηστεύει περισσότερο. Πολλοί άνθρωποι αυτές τις μέρες δεν τρώνε ούτε λάδι και πενθούν με τα Πάθη του Χριστού. Οι νοικοκυρές δεν μαγειρεύουν καθόλου και ασχολούνται πιο πολύ με τις προετοιμασίες για τη μεγάλη μέρα της Ανάστασης. Οι εκκλησίες γεμίζουν με περισσότερο κόσμο. Ακόμη κι αυτοί που δεν πηγαίνουν στην εκκλησία όλη τη χρονιά, το ‘χουν για καλό να βρίσκονται στις λειτουργίες αυτή την εβδομάδα, καθώς το Πάσχα είναι η μεγαλύτερη γιορτή για τους Ορθόδοξους Χριστιανούς. 

Τη Μεγάλη Δευτέρα το απόγευμα, έχουμε τη λειτουργία όπου ο Χριστός έρχεται, λέει, μες στη νύχτα στην εκκλησία και όλοι πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι με τις λαμπάδες μας αναμμένες. Να φοράμε τα καλά μας ρούχα και με χαμόγελο να τον υποδεχτούμε. Είναι η μέρα που από το πρωί όλα τα παιδιά στολίζουν τις λαμπάδες που θα κρατούν το βράδυ της Ανάστασης. 

Τη Μεγάλη Τρίτη, η εκκλησία θυμάται τη Μαρία τη Μαγδαληνή που άλειψε με μύρο τα πόδια του Χριστού, ζητώντας του με δάκρυα συγχώρεση για ό,τι κακό είχε κάνει. Στο τέλος της λειτουργίας ψέλνουμε το τροπάριο της Κασσιανής, που είναι από τα ωραιότερα τροπάρια στη βυζαντινή μουσική. Λέγεται έτσι, γιατί το έγραψε η Κασσιανή, μια πανέμορφη κοπέλα που προοριζόταν να γίνει αυτοκράτειρα του Βυζαντίου. Όμως εκείνη έγινε καλόγρια κι έγραψε το υπέροχο αυτό ποίημα που το ψέλνουμε μόνον αυτή τη μέρα του χρόνου. 

Τη Μεγάλη Τετάρτη, νωρίς το απόγευμα ο ιερέας κάνει το Μεγάλο Ευχέλαιο. Αλείφει έπειτα με ευλογημένο λάδι, τα μέτωπα και τα χέρια των πιστών, κάνοντας το σημείο του σταυρού. Έτσι, τους βοηθά να σκέφτονται σωστά και με τα χέρια τους να κάνουν μόνο καλές πράξεις. Μόλις νυχτώσει, αρχίζει η λειτουργία του Μυστικού Δείπνου, όπου ο Χριστός κάθισε στο τραπέζι να φάει με τους μαθητές Του. Εκεί τους έδειξε πώς να κοινωνούν με ψωμί και κρασί και έτσι κάνουν οι πιστοί κάθε Κυριακή μέχρι και σήμερα. Μόνο ο Ιούδας δεν έφαγε μαζί τους γιατί αποφάσισε να πάει στους Ιουδαίους Αρχιερείς και να προδώσει τον Χριστό. 

ΤΑ ΚΟΚΚΙΝΑ ΑΥΓΑ 

Τη Μεγάλη Πέμπτη, αρχίζουν οι ετοιμασίες για την Ανάσταση. Οι γυναίκες ζυμώνουν τα λαμπροκούλουρα, τα τσουρέκια και τα πασχαλινά σκαλτσούνια. Όμως, η χαρά των παιδιών είναι το βάψιμο των αυγών που γίνεται αυτή τη μέρα. Γεμίζει το σπίτι με κόκκινα αυγά και καλό είναι όλοι να βοηθάνε. Σε πολλά μέρη, όταν βάφουν αυγά τα ζωγραφίζουν ή τα στολίζουν με μερικά λουλουδάκια. Όμως, τ’ αληθινά παραδοσιακά πασχαλινά αυγά είναι τα κόκκινα γιατί κόκκινο είναι το αίμα του Χριστού, κόκκινο είναι και το χρώμα που συμβολίζει τη ζωή και την αιώνια βασιλεία Του. Και βάφουμε αυγά γιατί το αυγό μοιάζει με το στρογγυλό κόσμο μας και περιέχει μέσα του τη ζωή. Το βράδυ, στην εκκλησία, ο ιερέας με τους ψάλτες και τους διακόνους θα βγάλουν τον Σταυρωμένο Χριστό για να τον προσκυνήσουν όλοι. Ο σταυρός θα στηθεί στην μέση της εκκλησίας ενώ σε πολλά μέρη της Ελλάδας οι γυναίκες μένουν εκεί και μοιρολογούν τον Χριστό: «Σήμερα μαύρος ουρανός σήμερα μαύρη μέρα, σήμερα όλοι θλίβονται και τα βουνά λυπούνται». Οι καμπάνες χτυπάνε πένθιμα όλη τη νύχτα και όλη τη Μεγάλη Παρασκευή που ξημερώνει.

Ο ΕΠΙΤΑΦΙΟΣ 

Νωρίς το πρωί της Μεγάλης Παρασκευής, τα νέα κορίτσια μαζεύουν κάθε λογής λουλούδια για να στολίσουν τον Επιτάφιο, δηλαδή τον τάφο του Χριστού. Πασχαλιές, βιολέτες, κρινάκια, μυρτιές κι όλα τ’ ανοιξιάτικα λουλούδια παίρνουν τη θέση τους με την σειρά πάνω στο ξύλινο κουβούκλιο που θα δεχτεί σε λίγο το σώμα του Χριστού. Οι καμπάνες δεν έχουν σταματήσει να χτυπούν λυπητερά κι όλος ο κόσμος τρέχει να προσκυνήσει τον Επιτάφιο, ενώ οι γυναίκες και τα μικρά παιδιά περνούν από κάτω για να ευλογηθούν και να «πάρουν τη χάρη», όπως λέει η παράδοση. 

Μόλις νυχτώσει, αρχίζει η περιφορά του Επιταφίου, δηλαδή η κηδεία του Χριστού. Οι πιστοί ακολουθούν σιωπηλοί με αναμμένα κεράκια ψέλνοντας μαζί με τον ιερέα και τους ψάλτες τα «εγκώμια» της Μεγάλης Παρασκευής, το «Αι γενεαί πάσαι», και το «ω, γλυκύ μου έαρ». Σε πολλά μέρη της Ελλάδας υπάρχει το έθιμο να «καίνε τον Ιούδα». Τα παιδιά ετοιμάζουν πριν από μέρες ένα σκιάχτρο, που μοιάζει με άνθρωπο. Αυτός είναι ο προδότης Ιούδας. Το βράδυ, λοιπόν, της Μεγάλης Παρασκευής ανάβουν φωτιά και καίνε το σκιάχτρο αυτό, καίνε δηλαδή τον μαθητή που πρόδωσε τον Χριστό. Σαν τελειώσει η περιφορά κι ο Επιτάφιος επιστρέψει στην εκκλησία ο ιερέας μοιράζει τα λουλούδια στους πιστούς για ευλογία στο σπιτικό τους.

Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ 

Σαν ξημερώνει το Μεγάλο Σάββατο, οι καμπάνες αρχίζουν να χτυπούν χαρμόσυνα για ν’ αναγγείλουν την πρώτη Ανάσταση, όπως την λέει ο λαός. Στην πρωινή λειτουργία, η εκκλησία είναι στολισμένη δεντρολίβανα ενώ ο ιερέας ραίνει τους πιστούς με λουλούδια και μύρο. Στην Κέρκυρα, έχουν έθιμο να σπάνε πήλινα κανάτια στους δρόμους ενώ σ’ άλλα μέρη, οι πιστοί, χτυπούν ρυθμικά τα ξύλινα στασίδια της εκκλησίας, κάνοντας τρομερό θόρυβο. Στα Ιεροσόλυμα, εκεί που βρίσκεται ο Πανάγιος Τάφος του Χριστού, την ώρα της λειτουργίας, ανάβει ξαφνικά και με θαυματουργό τρόπο το καντήλι πάνω στον Τάφο, ενώ αστραπές από γαλάζιες φλόγες που δεν καίνε, γεμίζουν το ναό. Ο Ορθόδοξος Πατριάρχης, κρατώντας τριάντα τρεις λαμπάδες, όσα ήταν τα χρόνια του Χριστού, μοιράζει το «Άγιο Φως» στους πιστούς, που τραγουδούν και χορεύουν. Φυλαγμένο σ’ ένα φαναράκι που το κρατάει ο έξαρχος του Πανάγιου Τάφου το «Άγιο φως» ταξιδεύει κάθε χρόνο από τα Ιεροσόλυμα στην Αθήνα με το αεροπλάνο και τη νύχτα μοιράζεται σ’ όλους τους πιστούς, την ώρα που ο παπάς λέει το «Δεύτε λάβετε Φως». Λίγο πριν από τα μεσάνυχτα του Μεγάλου Σαββάτου, αρχίζει η λειτουργία της Ανάστασης. Όλοι κρατούν τις γιορτινές λαμπάδες που τις ανάβουν με το «Άγιο Φως». Αμέσως μετά, ο ιερέας, οι ψάλτες κι οι πιστοί βγαίνουν στην αυλή της εκκλησίας ή την πλατεία και ψέλνουν δυνατά, «Χριστός Ανέστη!!» Τότε γίνεται χαλασμός κόσμου: βαρελότα και πυροτεχνήματα γεμίζουν τον ουρανό κι οι πιστοί αγκαλιάζονται κι οι καμπάνες χτυπούν συνεχώς και δυνατά κι όλοι χαίρονται και τσουγκρίζουν τα κόκκινα αυγά τους – «Χριστός Ανέστη!» - «Αληθώς Ανέστη!», και πάλι, «Χριστός Ανέστη!» - «Αληθώς Ανέστη» - «Αληθώς ο Κύριος!» Με το τέλος της λειτουργίας, οι πιστοί μεταφέρουν το Άγιο Φως με τις λαμπάδες στο σπιτικό τους. Με τον καπνό της λαμπάδας σχηματίζουν ένα σταυρό στο πάνω μέρος της εξώπορτας κι ανάβουν το καντήλι τους με το νέο φως της Ανάστασης.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ
 

Ξημερώνει Κυριακή κι οι νοικοκυραίοι ετοιμάζουν τα κάρβουνα για το αρνί της Λαμπρής. Όπου υπάρχει αυλή, γεμίζει με κόσμο, καθώς στήνονται πανηγύρια, γλέντια και χοροί. Φίλοι, συγγενείς και γείτονες μαζεύονται για το αναστάσιμο τραπέζι. Οι γυναίκες έχουν ετοιμάσει όλα τα καλά: μαγειρίτσα, κοκορέτσι, τυρόπιτες, μυζηθρόπιτες και βέβαια το παραδοσιακό αρνάκι. Τα κόκκινα αυγά είναι στολισμένα στη μέση του τραπεζιού κι όλοι θα τσουγκρίσουν και πάλι λέγοντας «Χριστός Ανέστη», πριν αρχίσουν να τρώνε. Νωρίς το απόγευμα γίνεται στην εκκλησία η λειτουργία της «Αγάπης» ή, όπως την λέμε, της «Δεύτερης Ανάστασης». Είναι μια πανηγυρική λειτουργία, όπου ψέλνουμε το «Χριστός Ανέστη» πολλές φορές, και διαβάζουμε το Αναστάσιμο Ευαγγέλιο σε δώδεκα διαφορετικές γλώσσες. Έτσι, για να το μάθουν σ’ όλο τον κόσμο πως ο Χριστός Αναστήθηκε!

Και του χρόνου! Χριστός Ανέστη!! Αληθώς Ανέστη ο Κύριος!!

ΘΕΡΜΕΣ ΕΥΧΕΣ ΣΕ ΟΛΗ 
ΤΗ ΣΧΟΛΙΚΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ